Accursed Years: My Exile and Return from Der Zor,

Accursed Years: My Exile and Return from Der Zor,

Accursed Years: My Exile and Return from Der Zor, 1914-1919 ❰PDF / Epub❯ ★ Accursed Years: My Exile and Return from Der Zor, 1914-1919 Author Yervant Odian – Capitalsoftworks.co.uk A remarkable account of a survivor of the Armenian Genocide Odian was sent to the depts of the Der Zor desert in Syria and witnessed the remnants of over 300000 Armenians who were killed in that area A remarkable account of My Exile Epub Ú a survivor of the Armenian Genocide Odian was sent to the depts of the Der Zor desert in Syria and witnessed the remnants of over Armenians who were killed in that area His own exile to Der Zor had been delayed for a number of factors and he thus survived the killing fields of the Armenian Genocide.


About the Author: Yervant Odian

Ծնած է Պոլիս՝ Օտեաններու My Exile Epub Ú նշանաւոր գերդաստանին մէջ կրթութիւնը ստացած է տան մէջ՝ մասնաւոր դասերով ապա՝ իր հօրեղբօր՝ Գրիգոր Օտեանի շունչին տակ տիրացած է զարգացման բարձր աստիճանի շնորհիւ իր հետեւողական ընթերցասիրութեան։ թուականին հօրեղբօր՝ Գրիգոր Օտեանի նախաձեռնութեամբ իննամսեայ ուղեւորութիւն մը կը կատարէ Եւրոպայի մէջ՝ Փարիզ Հռոմ Նիաբոլի եւ այլ քաղաքներ։ Օտեանի անունը թուրքական իշխանութ.



1 thoughts on “Accursed Years: My Exile and Return from Der Zor, 1914-1919

  1. Hovig Isgenian Hovig Isgenian says:

    Այս գրքի վերնագիրը կարդալուց կարծում ես թե ինչ ահավոր պատմություններ պիտի կարդաս հայոց տարագրությունից բայց 500 էջանոց հիշատակարանի մեջ միակ նյութը Օտեանի անձնական պատմությունն է Պոլիսեն մինչև Տեր Զոր և այդտեղից կրկին վերադարձը դեպի Պոլիս 1914 1919 թվականներինԻսկ ավելի հետաքրքիրը այն է որ Օտեան բավականին հանգիստ աքսոր է ունեցել այդ 5 տարիներու ընթացքինԱմեն հասած քաղաք կամ գյուղ այնտեղի հայերը հասած են իրեն օգնության նյութապես և նույնիսկ տեղի իշխանավորներու մոտ բարեխոսությամբՄի քանի տեղ հիշում է թե ինչպես գիշերները օղիի սեղան էին պատրաստում և քեֆ էին սարքում կամ թե ինչպես էր Տեր Զորի ճանապարհին կառքին մեջ նստած նարկիլա ծխում իսկ ամբողջ տարագրության ճանապարհին միշտ լինում եր փոխադրամիջոցներու մեջԸնդհանուր առմամբ ոչ մի օգուտ չեմ տեսնում այս հիշատակարանի մեջ կարդացողի մոտ սովորական տպավորություն թողնող վեպե ավելին չի կարող լինել որը գրված է պատերազմի տարիներուն այլ ոչ թե մի ամբողջ ժողովուրդի մը բնաջնջումի ականատեսի հիշատակարանըԿար շատ կարեվոր կետ մը որուն կուզեմ անդրադառնալ Օտեանի պատմածեն հստակ կերևի թե ոչ բոլոր թուրքերն էին վայրագ այլ համարյա իթթիհատականները և ոչ բոլոր արաբները կամ այլ ազգիներն էին գթասիրտ և բարյացակամ հայերու հանդեպ այլ ջարդերու մեծամասնությունը կատարված էին քուրտերու և արաբ պետեվիներու մանավանդ արաբ էնէզի عنيزي ցեղախումբի ձեռքովՄի բան կա շատ հստակ այս հիշատակարանի մեջ ոչ թուրքերն են 100 տոկոս պատասխանատու հայկական ջարդերից և ոչ ել արաբներն են եղած 100 տոկոս մեզ օգնողներըԿարդացեք այս վեպը և կտեսնեք որ շատ մը թուրքեր կային այդ էլ բարձր պաշտոնի տեր անձինք որոնք ինչ որ կերպ փորձել էին օգնել հայ տարագիրներին բայց վախը իթթիհատականներից կապած եր իրենց ձեռներըՄի խոսքով՝ ոնց ասել էր Եղիշե ՉարենցՈվ հայ ժողովուրդ քո միակ փրկությունը քո հավաքական ուժի մեջ է


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

1 thoughts on “Accursed Years: My Exile and Return from Der Zor, 1914-1919

  1. Hovig Isgenian Hovig Isgenian says:

    Այս գրքի վերնագիրը կարդալուց կարծում ես թե ինչ ահավոր պատմություններ պիտի կարդաս հայոց տարագրությունից բայց 500 էջանոց հիշատակարանի մեջ միակ նյութը Օտեանի անձնական պատմությունն է Պոլիսեն մինչև Տեր Զոր և այդտեղից կրկին վերադարձը դեպի Պոլիս 1914 1919 թվականներինԻսկ ավելի հետաքրքիրը այն է որ Օտեան բավականին հանգիստ աքսոր է ունեցել այդ 5 տարիներու ընթացքինԱմեն հասած քաղաք կամ գյուղ այնտեղի հայերը հասած են իրեն օգնության նյութապես և նույնիսկ տեղի իշխանավորներու մոտ բարեխոսությամբՄի քանի տեղ հիշում է թե ինչպես գիշերները օղիի սեղան էին պատրաստում և քեֆ էին սարքում կամ թե ինչպես էր Տեր Զորի ճանապարհին կառքին մեջ նստած նարկիլա ծխում իսկ ամբողջ տարագրության ճանապարհին միշտ լինում եր փոխադրամիջոցներու մեջԸնդհանուր առմամբ ոչ մի օգուտ չեմ տեսնում այս հիշատակարանի մեջ կարդացողի մոտ սովորական տպավորություն թողնող վեպե ավելին չի կարող լինել որը գրված է պատերազմի տարիներուն այլ ոչ թե մի ամբողջ ժողովուրդի մը բնաջնջումի ականատեսի հիշատակարանըԿար շատ կարեվոր կետ մը որուն կուզեմ անդրադառնալ Օտեանի պատմածեն հստակ կերևի թե ոչ բոլոր թուրքերն էին վայրագ այլ համարյա իթթիհատականները և ոչ բոլոր արաբները կամ այլ ազգիներն էին գթասիրտ և բարյացակամ հայերու հանդեպ այլ ջարդերու մեծամասնությունը կատարված էին քուրտերու և արաբ պետեվիներու մանավանդ արաբ էնէզի عنيزي ցեղախումբի ձեռքովՄի բան կա շատ հստակ այս հիշատակարանի մեջ ոչ թուրքերն են 100 տոկոս պատասխանատու հայկական ջարդերից և ոչ ել արաբներն են եղած 100 տոկոս մեզ օգնողներըԿարդացեք այս վեպը և կտեսնեք որ շատ մը թուրքեր կային այդ էլ բարձր պաշտոնի տեր անձինք որոնք ինչ որ կերպ փորձել էին օգնել հայ տարագիրներին բայց վախը իթթիհատականներից կապած եր իրենց ձեռներըՄի խոսքով՝ ոնց ասել էր Եղիշե ՉարենցՈվ հայ ժողովուրդ քո միակ փրկությունը քո հավաքական ուժի մեջ է

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *